Dor hout

Alles lijdt met de droogte.
Alles?
Bekijk dit, het ziet er niet erg lijdzaam uit.
Het leunt onverschillig in het raam,  zich onbewust van het afbrokkelend lijf, de naderende ondergang tegemoet. Zijn sterven is niet te stoppen.
Zo vergaat het afgeleefde bomen, ze gaan dood en verworden tot dor hout.
 Marianne_Zwagerman   vergeleek de risicogroepen ivm corona hiermee.
Een ongelukkige woordkeus, beledigend en smakeloos.  En nog dom ook.
=

Elkaar kennen?

Uiteraard, roepen we eendrachtig Ik weet precies wat hij/zij al zeggen wanneer… blabla.
Hoe ze denkt. Wat zijn opvattingen zijn. Hoe zij reageert of  wat hij vindt van politici.
En toch, terugdenkend aan enkele dingen twijfelde ik daar aan. Niet  over voordehand liggende zaken, niet over  tegenvallers na de wittebroodsweken. Meer op  een ander niveau,  ideeën die je niet verwachtte, al of niet positief.
Daar kun je van schrikken, of niet, al naargelang je eigen gedachten.
Tijdens een gesprek hierover viel één schoonzus me bij. Meer dan dat, ze was stellig in haar oordeel: je kent elkaar nooit door en door. Als 60-jarige bestreed ze het protest van de  jongeren met ‘let maar eens op’. Of ze dat deden vroeg ik nooit.
Zeker weten doe ik het niet maar ik denk dat ze gelijk had.
In de laatste maanden van Pa’s leven was ik zeer betrokken bij de verhouding tussen hem en Moe. Een eyeopener, ook hen bleek ik niet goed te kennen.
Het raakt aan ons geheugen,  ook dat faalt nogal eens maar we geven het  niet graag toe.
Ik vrees, voor wat het waard is, dat onze mensenkennis gelijkelijk  faalt, soms.
Echtgenoot was in ieder geval niet die prins op het witte paard. En ik niet de droomprinses.
Hij had een Kreidler en ik een Gazelle.
==

Andersom

Het waren hete dagen en van de aankomende week is geen verandering te verwachten.
Leuk hoor, die zon, lekker warm en zo, kleren uit, koele drinks, vakantiegevoel.
Toch, na een liter of honderd aan water en een houten kont verveelt het, ik word er moe van.
Daarom ga ik proberen mijn ritme om te zetten
Vannacht begin ik met opblijven, laat de koelte binnen en ga de kamer poetsen. Halverwege een warm potje eten, tegen de ochtend een slaapmutsje en voor het heet wordt naar bed in een fris-geluchte en afgekoelde slaapkamer.
Slapen tot de vroege avond, de hitte voorbijdromend en uitgerust wakker worden..
Avondontbijtje, hete koffie, langzaamaan op gang komend, opnieuw de nacht vullen met dagelijkse bezigheden. Ideaal toch?
Bellen en ander contact  zal tegenvallen maar wat geeft het, ik kan me nu  toeleggen op het poetsen van schoenen en zomen vastzetten, nooit weg.
Buiten bloggen,  zalig, ik voel de nachtbries al, zie de buurkat bij me komen spinnen…

Strak plan?
==

Laptop deed raar

Traag reageren, dan weer helemaal niet, beeld was niet optimaal.
Naar de instellingen gekeken, die stonden goed.
Ik zette hem uit.
Later nog eens geprobeerd. Er was niets verbeterd, integendeel, hij leek te slapen, zo sloom liep alles. Ook hoorde ik gezoem. Opnieuw zette ik hem uit.
Zojuist weer gekeken.
Nu was de situatie ernstiger, het liep uit de hand.
Het reutelde, pruttelde, steunde en tenslotte kwam dit beeld↓

Beiroet

Door de klap in Beiroet dacht ik terug aan aardrijkskunde.
Een leraar noemde Libanon De Rivièra van het Midden-Oosten.  Een ander had het over De Parel van het M-O.  Aantrekkelijk woorden waardoor je meer interesse toonde.
Dat was begin jaren ’60.
Nog geen  tien jaar later ontstond er, na ellenlange geloofsconflicten, machtspolitiek en  Hezbollah, een burgeroorlog met alle narigheid van dien.  Werkloosheid, slechte voorzieningen, vul zelf maar in. Corona deed ook mee.
Een soort chronische crisis.
Zo was het land verworden tot een  staat van ellende.
En nu dit.
De schuldvraag zal ook wel weer een hoop narigheid opleveren.
-zoveelste-ramp-voor-libanon-
Ik weet wel dat er  op andere plaatsen vergelijkbare rampen zijn en nog veel meer vreselijkheden voorkwamen en -komen.
Maar hierbij dacht ik aan die lessen..
Ik onthield ze en ze schoten me nu te binnen.
==

Psychologie van de kouwe grond

Het valt niet mee iemand te beoordelen. Eigenschappen en gedrag overlappen elkaar,  hangen met elkaar samen, dat is moeilijk, bijna niet te doen. Althans, niet voor een leek, psychologie is niet voor niets een universitaire studie al schijn je op HBO-niveau ook terecht te kunnen.
In het dagelijks leven is een dosis gezond verstand meestal voldoende en met wat empathie en  achtergrondkennis kom je een heel eind bij problemen.
Is er met iemand iets bijzonders aan de hand wordt het anders. Dan laten de  ‘kenners’ zich graag horen,  zij snappen alles van oorzaak en gevolg en leggen het graag uit.
Enkele voorbeelden: werkende moeders zijn zelf de oorzaak van scheefgroeiende kinderen. Of: kantoorpikkies zijn luie lapzwansen, anders hadden ze wel een vak geleerd.
Kenners zijn ook heel stellig in hun beweringen.‘Vertel mij wat,’ wordt er vaak achteraan gezegd.
Volgend voorbeeld is niet verzonnen. Een van hen zat bij ons aan de koffie.
We kletsten wat, over de zorgen van kennissen om hun zoon die de weg kwijt was, jointjes, bier, slechte pad. ‘Logisch,’  volgens de kenner, ‘de jongen is door en door verwend.’  Tja.
In hetzelfde gesprek kwam het kind van een ander ouderpaar ter sprake met vergelijkbaar gedrag.‘Logisch,’ aldus de betweter, ‘het kind  werd veel te kort gehouden, ze mocht niks.’
Dan sta je paf.
Niet eens doorhebben dat hij zichzelf tegensprak, niet kunnen uitleggen waarom beide oorzaken hetzelfde gedrag veroorzaakten, alleen maar die zelfverzekerde logica.
Het vragen om uitleg heb ik afgeleerd.
==

Zuur

Een vrouw die we kenden was op bezoek in een woning langs het spoor.
Halverwege de koffie met gebak denderde een trein langs. Ze schrok vreselijk, haar voeten wipten op onder de salontafel die mee wipte en ja, alles lag op de grond. Inclusief haar koffie.
Paniek en gelach volgde.

Op een feestje lag de hond (groot formaat) half onder een bijzettafeltje.  Ook hij schrok ergens van. ging zitten met het tafeltje op zijn kop, glazen en hapjes donderden op de grond, enfin, paniek en gelach.

Tijdens een logeerpartij kregen we een slaapplaats met het hoofdeinde vlak  onder een schuin dak.
Wat te verwachten was gebeurde.
Man schrok ergens van, kwam overeind, stootte zijn hoofd, ik deed met hem mee en…
Er werd niet gelachen.
===

Tienertijd

Bij het bekijken van vroegere foto’s bekruipt me nog steeds een licht gevoel van spijt.
Om het onnozele, het niet beseffen dat je helemaal niet zo lelijk, raar, stom,  en achterlijk was. Je was  nodeloos ongelukkig, zo zonde van de tijd .
Ik was de tiener die zich overal voor schaamde.
Te dun, te lang, lelijk, niet vlot, blijven zitten in de brugklas, in Brabant aangekomen was ik meteen het langste kind van het dorp, wat heet, van de regio. Compenseren kon ik alleen met leren maar ik had een hekel aan school.
Echtgenoot herkende het.
Hij zat vol puistjes (zei hij) en voelde zich altijd de mindere van rijkere boerenzonen die  pronkten met betere fietsen. Hij compenseerde door het hardste te lopen met voetbaltrainingen en later topscorer te worden, al was het  van het vijfde of zesde elftal..
Als bezadigd echtpaar bekeken we de foto’s, bespraken die tijd van onzinnig verdriet.
En dan deed een verlaat complimentje goed, al was het duizendmaal gezegd.
‘Zie je nu wat een mooie jongen je was?’
‘Weet je wel hoe goed je er uitzag?’
Maar toch, het spijtgevoel raak ik niet kwijt, niet helemaal.
=